Seria: Arsene Lupin #1
Autor: Maurice Leblanc
Wydawnictwo: Elipsa
Liczba stron: 203
Kiedy pod koniec XIX wieku olbrzymią popularność zaczęły
zyskiwać opowiadania o przygodach Sherlocka Holmesa, słynnego londyńskiego
detektywa, stworzonego przez Artura Conana Doyle’a, książki detektywistyczne
zaczęły cieszyć się coraz to większym gronem czytelników. Zgrabnie wykorzystał
to Maurice Leblanc, publikując w 1905 roku książkę „Arsène Lupin, dżentelmen
włamywacz.” Historia ta została na rynku wydawniczym bardzo entuzjastycznie i
do dziś cieszy się sporym zainteresowaniem.
Przyznam szczerze, że mimo kilku ekranizacji (ostatnia z
2004 roku) nigdy o tej serii nie słyszałam. Trafiła w moje ręce dzięki…
promocji w Carrefourze. Spojrzałam: „O! Co to może być za książka za trzy złote?”.
Z ciekawości wzięłam i niewiele się po niej spodziewałam. A tutaj szok. Ta
powieść jest świetna.
Zacznę może od tego, co różni ją od innych powieści
detektywistycznych (och, no dobra, wiem, nie czytam zbyt wielu powieści
detektywistycznych). Przede wszystkim główny bohater. Przeważnie jest to
przecież detektyw. Tutaj, przeciwnie. Arsène Lupin stoi po drugiej stronie
konfliktu. To jego ścigają detektywi. Lupin to włamywacz. Złodziej, mówiąc
najprościej. Ale złodziej niezwykły, bo praktycznie nie zostawia żadnych
śladów, a każda przeprowadzona przez niego akcja jest starannie zaplanowana i w
stu procentach z planem zgodna. Niemożliwa wręcz do wykrycia.
Przede wszystkim jednak Arsène jest diabelnie inteligentnym
człowiekiem, niepozbawionym poczucia humoru (zerknijcie tylko na cytat!), potrafiącym dostosować się do
każdej sytuacji. No i, jak tytuł wskazuje, to typowy dżentelmen. Zdecydowanie zalicza się do jednego z moich ulubionych
bohaterów literackich.
Cała powieść składa się z kilku historii, raczej luźno z
sobą powiązanych. To pierwsza część przygód słynnego włamywacza, otrzymujemy
więc wyjaśnienie, jak zaczęła się jego „kariera”, jak się rozwijała, poznajemy
co głośniejsze sprawy z jego udziałem. Całość ma miejsce we Francji na
przełomie XIX i XX wieku.
Maurice Leblanc pisze stylem bardzo płynnym, swobodnym i,
nie bardzo wiem, jak to ująć… eleganckim? Tak, chyba tak bym to określiła.
Wiecie, o co mi chodzi? Jeśli nie, to przeczytajcie i przekonajcie się sami.
Naprawdę polecam. Zagadek tu mnóstwo, wcale nie są łatwe do
rozwiązania. Zwroty akcji gwarantowane, na pewno nieraz będziecie zdziwieni
rozwojem akcji. „Arsene Lupin” wciąga momentalnie. Błyskotliwe, humorystyczne
dialogi i rewelacyjny główny bohater sprawiają, że książkę czyta się z
prawdziwą przyjemnością.
Cytat:
"Arsene Lupin, ekscentryczny dżentelmen, obraca się jedynie w pałacach i salonach i pewnej nocy, kiedy to odwiedził apartamenty barona Schormanna, opuścił je z pustymi rękami, pozostawiwszy tam wizytówkę z następującym dopiskiem: >>Arsene Lupin, dżentelmen włamywacz, powróci, gdy meble będą autentyczne.<<"
"Arsene Lupin, ekscentryczny dżentelmen, obraca się jedynie w pałacach i salonach i pewnej nocy, kiedy to odwiedził apartamenty barona Schormanna, opuścił je z pustymi rękami, pozostawiwszy tam wizytówkę z następującym dopiskiem: >>Arsene Lupin, dżentelmen włamywacz, powróci, gdy meble będą autentyczne.<<"
Ocena: 10/10
Recenzja bierze udział w wyzwaniach:
A teraz pozwólcie, że złożę Wam wielkanocne życzenia (wiem, późno, jestem spóźnialska zawsze).
Świąt zdrowych, żeby móc się nimi w pełni cieszyć. Spokojnych, byśmy potrafili choć na chwilę się zatrzymać w dzisiejszym pędzącym świecie. Radosnych, bo uśmiech na twarzy potrafi przegonić najciemniejsze nawet chmury. Chwil spędzonych z rodziną przy świątecznym stole w jak najcieplejszej atmosferze i Błogosławieństwa Bożego, byśmy nie zapomnieli, że w tych świętach nie chodzi o zajączka z prezentami i kolorowe pisanki. Jednym słowem, wszystkiego dobrego w te święta!
